...رهگذر...

من غرور خسته ام را برده ام در زیر خاک

قصه ام را هم روایت می‌کند آن پیر پاک

💘💘💘❣️💘💘💘

از سر بی مهری دوران شکستم در بلور جامِ می

عاقبت مستان شدی در سینه ام با تیر چاک

به قصد گرمی رویا🔥🔥🔥
در این آتش گرفتارم🔥🔥🔥
میان شعله ها ماندم🔥🔥🔥
زبانه میکشد آتش🔥🔥🔥
به صد هیزم گرفتارم🔥🔥🔥
روانه میشود سویم🔥🔥🔥
نسیم شعله افروزش🔥🔥🔥
چه هنگام غریبی شد🔥🔥🔥
شکوه آتشین، کینه🔥🔥🔥
شب تنهایی و غربت🔥🔥🔥
چنان شعله ورم گویی🔥🔥🔥
میان شعله رقصانم🔥🔥🔥
بسوزان خانه شاید🔥🔥🔥
شوم خاکستر خسته🔥🔥🔥
به قصد گرمی رویا🔥🔥🔥
در این آتش گرفتارم🔥🔥🔥

به نگاهی که در آن گشته نهان باز گناه

و گناهی که در آن هست دلم چشم به راه

🩸🩸🩸

خسته از کوچه و از خانه و از کاشانه ام

شهر پُر شور دلم غرق به خون، غرق به آه

من آن مرغ سحرگاهم که از دنیا گریزانم

پریشان حال و حیرانم، چونان شعله فروزانم

💥💥💥💥

درون سینه ام دارم هزاران قصه از غصه

که گر بگشایمش سینه، دو صد دنیا بسوزانم

غمی دارم که دردا غم ندارد
به وقت سیل و باران نم ندارد
🕯🕯🕯🕯
غمی با صد خرابی لرزه بر جان
چونان پس لزره دارم بم ندارد

شعرم...

نه سرودم...

که از قافیه دورم...

بیتم...

غزلم...

قصیده ها من دارم...

آن مصرع ناگفته که گویند منم...

آن شعر دو صد قافیه جویند منم...

هم خسته و هم مانده و هم...

آن منزل ویرانه که پویند منم...

هیچم...

نه هیچم...

در بیت و غزل و قافیه ها می پیچم...

شاید که دل از قافیه آرام شود، شاید...

شاید که از این بادیده آرام شود، شاید...

رازی که در این شعر...

در این خون قلم بود که داند...

در معرکه احوال قلم خورده که داند...

قلب و قلم و قاصدک و قاف در این قاف...

صد قافیه در قافیه گم گشته در این قاف...

شعرم...

نه سرودم...

کمی واژه سرودم...

دل واژه نداریم که آن واژه سرودم...

درمانده و جامانده و هم خسته از این حال...

روزم نشود شاد از این چهره ی خوشحال...

آن کس که بداند در این جام چه باید...

لبخند که نیست...

حال خوش یار که نیست...

مستی که نیست...

هر مستی دوران که نیست...

هر آنچه از این جام بنوشم زهر است...

شعرم...

نه سرودم...

کمی واژه سرودم...

ای لوح قلم دان نفسهای غریبم
ای صاحب مصبوح دواهای عجیبم

چندیست که در حال قلم، قافیه دارم
صد قافیه از جام جم و کافیه دارم

خونین جگر از جامه آشفته بگیرم
از موج سکوت آور او گفته بگیرم

هر مرتبه با خون دلم حادثه بودم
در حادثه خونین جگر و وارثه بودم

عمری من و دستی که نوازشگر جان بود
جان بود و جهان بود و پی لقمه ی نان بود

سیمرغ سحر ناله ی ماتم زده ام ناله بخوانم
شبنم زده هنگاه سحر بر سر این ژاله بخوانم

از غصه ی این قصه به صد باره بنالم
سیمای سحر دیده و صد پاره بنالم

گویند که مستور جهان باش و روان باش
در ورطه این معرکه صحرای دوان باش

در کنار چای چوپان عطر و بوی پونه بود

زخم ما را مرحمی با صد گل از بابونه بود

در کتاب فال حافظ فال ما اینگونه بود

سهم ما در باب لبخند خنده ی وارونه بود

جان را نتوان به هر نگاهی سر کرد

دل را نتوان به هر گناهی در کرد

صد غصه به دل دارم و لبخند به لب

تَش را نتوان به هر سرابی تر کرد

صد واژه به لب دارم و فریاد درونم

چون عاشق شیرینم و فرهاد درونم

گویم که بنالم ز غم و غصه ی فردا

ماهی شده از غصه ی صیاد درونم